Bozuldu bak dünyanın ezberi
Ağaçlar bile şaşırıyor günleri
Düşünelim bakalım
Bir şey vardı,o neydi ?
Üzmezdi gücümüzü, kaldıramadığımız taş
Tenha bir yer seçilirdi,söylemek için
Geçim ehliydi yoksulluk bile
Şükretmeyen ne bilsin !
Değil mi?
Pusu kurmazdı kimse, suyun başına
Gitmezdi çöpe hurmanın çekirdeği
Bilirdi yolu bütün mevsimler
Bir damla su yaprağın ucunda
Dünya dedik, böyle bir yer
Hiç bir şeyi tek başına yeme
Diyen sahabenin sözünü
Karıncalar tutuyor ancak
İnsan olmanın verdiği güzellik
Soluyor durmadan, bir bak...
İbrahim Tenekeci
Derkenar Dergisi Sayı : 20
Kalıcı Bağlantı
Yorum (1)
Yorum yaz!
Eşyamda izin ayağımda tozun var mı diye sorarsan
Sana can çekişe çekişe değişen eşyayı haber veririm
Ayağımın tozunu silktim eşyamı karıncaya yükledim
Kırık yayda kalıveren ok gibi kaldım amma
Hiç korkmadım seni sukût-ı hayâle uğratmadım
Sen hâtim ol ben yarım sen hâtem vur ben dargın sen hatır kır
Ben uzun uzadıya kendimi açıklayayım ki bilinsin nasıl bir zulmetteyim
Bilinsin bu evren duanla her gün en baştan nasıl yaratılır
Boş bir sadak gibi kaldım amma zaten nehirler çekilmiş kurumuş göller
Aramızda deniz vardır (…) bana kalan sade sabır sade sabır…
Ben bu kırık izzet-i nefisle çok uzağa gitmem biliyorum
Bende ramak kalmıştır her şeye hasmane tertiplere ölmeye ramak kalmış
Flamasında ölüm işaretleriyle bir kuru benliğim kalmış
Kesilmemiş kartalmış bir adak gibi kaldım amma katılaşmadım
Hatırla sana ve kendime hep inandım, işte ordayım
İmanını tazeledin her cürmümden kalbimden sızan acıdan
Korkarak belirsiz bırakarak dokunmayarak beni sevdin
Tanrı hakkı için sevdin ebedî dostunu bildim, buydu seni avutacak
Hem gerçek hem yalan olan, işte bak bu açık seçikti aramızda
Seni affetmedim sana teslim gönlümü esirgedim bağışladım
Sen sendelediğinde inancımın ilk perdesi yırtıldı
Dediler ki suya götürür susuz getirir adamı
Dediler ki bîvefadır boşuna çınlamasın kulağın
Bense bir kez kerametine iman etmiştim divitin ve hokkanın
Gene de tuz basmadım zaafına seni hasletimden azadladım
Ateşi keselim kesilebilir değilse de, nâmı var ateşkesin
Bu ateşin nârında yanacak sözlükler ve kuralları simyanın
Birkaç sayfa kurtaralım kekeme kalsak bile isimsiz mektuplar için
Şartsız ve müdânâsız bir mütareke imzaladım amma
Kerem ettim sana seni hiç aklımdan çıkarmadım
Şimdi burada her şey pırıl pırıl aydınlık ve her saat gündüz
Duvarlarda masalarda kulelerde duranlar bile on ikiye vurmuş
Dünyanın her yerinde kalbimin rehberliğinde bir çocuk doğmuş
Her çocuğa adın konmuş akrep durmuş on ikide işlememiş saniye
Bu aşkın aşkı kaldı bende onursa hiçtir terazi kefesinde.
Hayriye Ünal-Sert Geçecek Bu Kış-Hece Yayınları Sayfa-14/20
Kalıcı Bağlantı
Yorum (yok)
Yorum yaz!
kala kala yalnızlık kaldı açıklayan
bir anlam edinip elinde
iyilik olarak eskiyen
ne varsa
sevincini sokağından çekerek.
tutunmak ürkütüyor,dokunmak
bir kadının pazarda unuttuğu...
acılar bile
arıtmıyor içimizdeki isi
sularda bir garip koku.
kavranmıyor bir ucundan tutup
ne katıldığın kalabalık
ne avucunda "bişey"lerin soğuması
unutuluyor iki tuş arasında
evsiz adamın çarpandan umduğu.
şiştikçe morarıyor yüzünde
-başka ne beklenir ki-
karnının kurduyla kentlerin
içimizde kımıldayıp durduğu...
bunca zehir,bunca kan
nasıl temizlenir
kalbini kanatmadan
değilleyerek ilerliyoruz,yaşamak kadar eski
bir soruyu siper edip sesimize.Neden
arıyoruz omzumuzda sıcağı dağıtan eli
belki de yalnızlığını yeşertmektir bu,
bir dal uzatıp komşunun çocuğuna
vermektir,gecelerin ve boynumun uzunluğunu...
kala kala yalnızlık kaldı açıklayan...
tekrar ediyor balkonda unutulan çiçek
bana da şu tatil telaşından
Bülent Şamcı
Alaz Edebiyat Dergisi Sayı : 10
Kalıcı Bağlantı
Yorum (yok)
Yorum yaz!
kulağa ne kadar soğuk
dimağa ne kadar uzak da gelse
yaşamak kadar gerçek ve yakın oysa ölüm de
ama ben .../ ben çiy düşmüş
bakire sabahlarda ölmemeliydim anne
Arzu Eşbah
Adalet Hanımın Düşleri-Hayal Yayınları Sayfa : 108
Kalıcı Bağlantı
Yorum (yok)
Yorum yaz!
senin gözlerin benim gerçeğim
(sendeki telaşa onlarla inandım)
bakmıyor bana,benden uzakta
aramızdaki mesafede gerilen
bir teli inletiyorum seninle
sesi ben duyuyorum tek,
birşey duyduğu yok kimsenin
benden başka.
bir hülyanın hatırasında
kasıp kavuruyorum kendimi
diyorlar ki, hayat yalandır,
aşk da.
nasıl inanırım, o ;
olmak istemiş de olmamış
bir yarım nefes gibi şuramda.
sana dokunamayacak kadar
ürkek kalmış olduğum bu mesafeden
dön/erken sen
önce ayaklarının gerçekliğine inandır beni,
inanmak istesem de
**senin gidişin yalandır bende.
Birhan Keskin
Kalıcı Bağlantı
Yorum (yok)
Yorum yaz!
« Önceki :: Sonraki »